Patricia Joosen

Vervolg Wild Granny's en Co on tour

Oma Joosen en ik maken samen uitstapjes en gaan op vakantie. Tijdens een vakantie hebben we de (klein)kinderen zo vermaakt waardoor we de erenaam "de wilde oma's" kregen. Patricia en Désirée organiseerden moeder/dochter tripjes en knutselavonden voor ons vieren. Daar hoorde een app met een passende naam bij. Patricia had na even denken een pakkende naam. Wild Granny's en Co on tour.

Mama

Reis ver
Drink wijn
Denk na
Lach hard
Duik diep
Kom terug

Kwam je maar terug.

Terug naar de tijd waar we samen naar het bos gingen.

Terug naar de tijd waar we samen naar de bioscoop gingen.

Terug naar de waar we samen gingen bakken.

Terug naar de tijd dat je hier was.

Terug naar de tijd voor dat je ziek was.

Mama, ik mis je.
Je lach.
Je stem.
Jouw..

Liebe Patricia,
ich weiß gar nicht, wie ich die richtigen Worte finden soll. Noch immer kann ich nicht begreifen, dass du nicht mehr da bist. Dass ein Mensch, der so viele Jahre zu unserer Familie gehört und so viele schöne Erinnerungen mit uns geteilt hat, plötzlich nicht mehr da sein soll.
Seit 35 Jahren sind unsere Familien miteinander verbunden. Es gab so viele gemeinsame Jahre, Feste, Feiern, Begegnungen und wunderschöne Erlebnisse. Wenn ich daran zurückdenke, sehe ich dich vor allem fröhlich, herzlich und offen – mit deiner besonderen Art, auf Menschen zuzugehen und Freude zu verbreiten.
Eine Erinnerung, die mir gerade besonders in den Sinn kommt, sind die Sommerferien, in denen ich dich besuchen durfte. Wir hatten eine so schöne Zeit gemeinsam auf dem Campingplatz in Zeeland. Es sind diese besonderen, kleinen Erinnerungen, die plötzlich wieder ganz lebendig werden und die ich für immer mit dir verbinden werde.
Es fällt mir gerade unglaublich schwer, darüber zu schreiben. Die Gedanken an dich machen mich sehr traurig und mir kommen immer wieder die Tränen. Vielleicht auch deshalb, weil man erst jetzt begreift, wie viele gemeinsame Jahre und Erinnerungen in all dieser Zeit stecken.
Du hast einen festen Platz in unserer Familiengeschichte und in unseren Erinnerungen. Und auch wenn ich noch nicht verstehen kann, dass du nicht mehr da bist, bin ich dankbar für all die schönen Momente, die wir mit dir erleben durften.
Du wirst uns sehr fehlen, Patricia.
In liebevoller Erinnerung. ❤️

Lieve familie van Patricia,

Met ongeloof namen wij kennis van het tragische bericht dat jullie lieve Patricia is overleden op nog veel te jonge leeftijd.

Patricia was de collega van onze moeder begin jaren '00 op het secretariaat van de poli Geriatrie op de Langendijk. Uit de verhalen van onze moeder kwam naar voren dat zij samen een heel sterke band hadden. Onze moeder destijds in de 50, Patricia ruim 25 jaar jonger.

Onze moeder overleed in 2003 na een zeer kort ziekbed op 55-jarige leeftijd. Een hersentumor werd haar fataal.
Wat verschrikkelijk om te lezen dat Patricia ook op jonge leeftijd werd getroffen door deze ziekte. Zo te lezen heeft Patricia een zwaar ziekbed gehad, afschuwelijk!

Na het overlijden van onze moeder heeft Patricia ons een heel liefdevolle kaart gestuurd en is ze nog bij ons thuis geweest. Daar zijn we haar dankbaar voor.

Wat zal Patricia een grote leegte bij jullie achterlaten. We zijn in gedachten bij haar en bij haar dierbaren. Veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijd! Hartelijke groet van Henk, Sylvia, Nathalie en Ingrid Benner

Patricia wat ken ik je al lang. Samen zijn we opgegroeid. We woonde bij elkaar in de buurt en gingen samen naar de Zeggewijzer, bij elkaar in de klas. Uit school lekker samen spelen. Ik weet nog dat ik dan graag mee ging naar jou, daar kregen we altijd wat lekkers te drinken met een snoepje:-) Wat we ook graag deden was samen zingen en dansen.....daar zijn we alle 2 niet in doorgegaan ;-) maar zijn beide in het ziekenhuis terecht gekomen. Va n muziek maken hebben we wel onze hobby gemaakt. Jij bij AST en ik bij de harmonie
Elke vrijdagavond daarna gezellig bij Henk v Wijk. We hebben daar veel gelachen, gedronken. Daarnaast met de club weekendjes weg of bij Roland in zijn huisje zitten. En natuurlijk bij Trubbels. Dit alles zijn goede mooie tijden en zullen voor altijd in onze herinnering blijven. Patricia het is echt nog veel te vroeg om dit tegen je te zeggen maar rust zacht. Voor iedereen die haar dierbaar is heel erg veel sterkte , dat jullie steun bijelkaar kunnen vinden.

Mijn meisje,

Oh lief, wat heb je gestreden. Met al je kracht heb je uiteindelijk toch moeten opgeven.

Met veel verdriet heb ik je zien gaan naar Pa. Heb je hem al ontmoet? Ik zie zijn verbaasde gezicht al voor me...... Wat kom jij hier doen? Je hoort hier nog niet te zijn, maar bij partner en je kinderen. Die hebben je zo nodig.

Ook in de familie, bij mij en in heel ons gezin is een gat ontstaan, een onbeschrijfelijke leegte. Wat is het oneerlijk. Waarom jij???
Uit liefde ben je geboren, een "zondagskind" en als enige meisje van de wederzijdse familie met de hoop op een lang en gelukkig leven. Helaas mocht dit niet zo zijn.

Zo trots dat jij onze dochter bent en dat altijd ook zal blijven.

Rust zacht lieve schat, samen met Pa.

Dikke kus!

Zur Erinnerung an ein gemeinsames Familientreffen in Thüringen.

Samen met Patricia begon ik als verpleegkundige op geriatrie. Allebei nog aan het begin van onze carrière. Een bijzondere tijd, een nieuwe afdeling opzetten en patiënten die soms onverwachte dingen deden. Na een aantal jaren kozen wij allebei een ander pad, nog steeds op de geriatrie. Patries ging naar de poli en ik werd haar leidinggevende. De werkrelatie veranderde daarmee maar de humor en gezelligheid bleef gelukkig.
We hadden inmiddels een traditie op de afdeling, van feestjes en weekendjes weg. Wij waren daar altijd bij, want ja dat wil je niet missen! We hebben samen heel veel gezellige uitjes meegemaakt. Zeilen, raften, fietsen in de grotten met meestal ook een wedstrijd element erin. We waren allebei niet vies van een beetje strijd. Maar vooral hadden we veel lol met de collega’s. Zo kwamen we niet meer bij toen patties tijdens het kanoën opeens achterstevoren in de kano zat. Hoe ze dat voor elkaar had gekregen weet niemand meer, maar wel dat we niet meer bij kwamen van het lachen, inclusief zij zelf. Dat is wat ik vooral zal blijven herinneren, het plezier en de humor van Patries.
Veel sterkte voor de familie
Marcia

Dat Patricia van paarden houdt, weten we allemaal. Ze ging regelmatig het paard van de familie van Bekhoven berijden. Op een dag hoorden we in de Lijsterhof in Made het klik klak van paardenvoeten. Tot onze verbazing stond Patricia met het paard bij ons voor de deur. Het beestje werd aan een boompje vastgebonden bij het plantsoen voor het huis. Een poosje later hoorden we een gemopper en gevloek buiten. De buren waren thuis gekomen. Hun pad naar de voordeur was door een paard geblokkeerd en tot overmaat van ramp lagen er ook paardenvijgen op de stoep. Patricia zette het paard opzij zodat de buren er door konden en vroeg om een bezem en schop. IJverig begon ze de strond op te ruimen en verzekerde hen dat het heel goede mest was. We hebben er nog vaak met de buren om gelachen.

Lieve Sven en familie,

Met verdriet hebben we gehoord van het overlijden van Patricia.

Toen Roan en Sven jarenlang beste vrienden waren, kwam Roan vaak bij jullie thuis. Patricia zorgde er altijd voor dat hij zich welkom voelde. Niets was haar te veel. De jongens mochten samen de leukste en lekkerste dingen maken, zoals de taart op deze foto. Het was altijd leuk en lekker!

Roan heeft warme en dierbare herinneringen aan die tijd. Bij jullie thuis voelde hij zich altijd op zijn gemak. Samen hebben ze mooie momenten bij jullie beleefd. Die herinneringen zullen altijd blijven.

We wensen jullie heel veel kracht, liefde en steun van elkaar toe om dit grote verlies te dragen. En Sven, weet dat je altijd welkom bent bij ons.

Liefs,
Roan, Caroline en familie

Lieve Patricia,
52 jaar. Veel en veel te jong.
Het is moeilijk te bevatten dat ik hier vandaag sta om afscheid van jou te nemen. Van mijn zusje. Want hoe oud we ook worden, jij blijft voor mij altijd mijn kleine zusje.
En dat kleine zusje wist al heel vroeg precies wat ze wilde.
Je was nog maar klein toen je al uit de box wist te klauteren. Stilzitten en afwachten was blijkbaar toen al niets voor jou. En als ik aan onze jeugd terugdenk, moet ik ook denken aan mijn Lego. Ik zat daar als grote broer rustig mee te spelen en voordat ik er erg in had, had jij mijn Lego van tafel gegrist. Even later zat je er zelf doodgemoedereerd mee in de gang te spelen.
In onze kindertijd gingen we met pa en ma vaak op vakantie naar Noordwijk aan Zee. We hebben daar ooit in een hotel geslapen waar het behang op sommige plekken een beetje loszat. Dat was voor jou blijkbaar een uitnodiging. Je begon eraan te peuteren en voordat iemand er erg in had, had je hele stukken behang van de muur gehaald.
En toen zat pa met het probleem.
Hij is uiteindelijk lijm gaan kopen en heeft geprobeerd de losse stukken behang als een soort mozaïek weer terug op de muur te plakken.
Of de hoteleigenaar ooit heeft gezien dat er ineens een kunstwerk van pa aan de muur zat, weet ik niet. Maar het is zo'n herinnering die na al die jaren nog steeds een glimlach oproept.
In onze kindertijd konden we ook behoorlijk ruzie maken. Zoals dat tussen broer en zus nu eenmaal kan gaan, waren we het lang niet altijd met elkaar eens en konden we elkaar flink in de haren vliegen.
Maar tussen al die ruzietjes door was er ook iets anders. Iets wat misschien veel meer zei over onze band.
Als ik weer eens iets had uitgespookt en voor straf zonder eten naar bed was gestuurd, kwam jij stiekem de trap op. Met een frietje voor je grote broer.
Dat was jij ook, Patricia.
Naarmate we ouder werden, veranderde onze band. De kinderlijke ruzies verdwenen en we groeiden steeds meer naar elkaar toe.
De muziek speelde vervolgens een belangrijke rol in ons leven. Jij via het koor en ik via de harmonie en het koor, kwamen we in dezelfde vriendengroep terecht.
En wat hebben we met die groep veel meegemaakt.
Er volgden vele weekenden naar Center Parcs. Weekenden vol gezelligheid, muziek, drankjes en natuurlijk verhalen die we daarna nog vaak hebben opgehaald.
Eén zo'n verhaal is dat van jou en Marlou in de bungalow. Op een gegeven moment lag jij, na wat Coeberghjes, proestend in het lege bad in de badkamer. En daar was natuurlijk een volstrekt logische verklaring voor: "er zat een vliegje in je oog".
Het werd zo'n typische anekdote waarbij je eigenlijk maar een paar woorden hoeft te zeggen en degenen die erbij waren weten meteen weer waar het over gaat.
Later gingen we met KieleKiele ook nog naar de Belgische Ardennen. Muziek, vriendschap en samen plezier maken liepen als een rode draad door die jaren heen. Net als de laatste jaren onze Kerstuitstapjes naar Malmédy en de trip naar Toscane.
In de loop van de jaren kreeg jouw leven steeds meer vorm. Er kwamen verschillende partners voorbij, maar het allerbelangrijkste wat daaruit voortkwam, waren Myrthe en Sven.
Jouw kinderen.
Twee mensen op wie je ontzettend trots was.
Ook in je werk vond je echt je plek. De gezondheidszorg bleek jouw roeping te zijn. Daar kon je iets betekenen voor mensen, maar ook iets opbouwen en verbeteren. En dat paste bij jou. Want als jij ergens voor ging, dan deed je dat niet half.
In het Amphia Ziekenhuis heb je de afdeling geriatrie mee opgezet. Iets waar je met recht trots op mocht zijn. Je kennis en ervaring werden ook buiten Amphia gezien en gewaardeerd. Zo werd je bij andere ziekenhuizen ingeschakeld om te helpen bij de implementatie van een nieuw patiëntensysteem.
Je was iemand die haar vak verstond, verantwoordelijkheid nam en dingen voor elkaar kreeg. Maar bovenal iemand die zich inzette voor goede zorg voor anderen.
En uiteindelijk kwam Sybold in je leven.
Bij hem vond je de grote liefde. Samen bouwden jullie en kregen jullie in Hoeven jullie eigen plek voor jullie leven samen.
Jullie deelden de liefde voor festivals, met Lowlands natuurlijk als grote favoriet. En Patricia zou Patricia niet zijn als ze daar niet iets eigens aan toevoegde: de Schrobbelèr werd geïntroduceerd.
Ook bij onze kapel KieleKiele had je je vaste plek. Met je saxofoon, maar in het verleden als voorzitter, maar de laatste jaren ook als penningmeester. Je hoorde erbij.
En natuurlijk was daar jouw beroemde medicijnrondje.
Een typisch Patricia-ding dat inmiddels een begrip is geworden. Ik weet zeker dat er bij KieleKiele nog heel vaak zal worden gezegd: "Tijd voor een medicijnrondje."
En iedere keer dat dat gebeurt, ben jij er toch weer een beetje bij.
En dan wil ik hier iets tegen Sybold zeggen.
Sybold, wat jij de afgelopen periode voor Patricia hebt gedaan, verdient een bijzonder woord van dank.
Vanaf het moment dat haar ziekte jullie leven binnenkwam, ben jij er voor haar geweest. In alle onzekerheid, bij alle moeilijke momenten en toen de ziekte steeds meer van Patricia en van jullie gezamenlijke leven begon af te nemen.
Je steun was niet-aflatend.
Je bleef naast haar staan. Ook op de momenten waarop het voor jouzelf onvoorstelbaar zwaar moet zijn geweest.
Daar heb ik enorm veel respect voor.
Als er iemand mijn respect en dankbaarheid verdient voor de manier waarop hij Patricia tijdens haar ziekte heeft bijgestaan, dan ben jij het, Sybold.
Als broer geeft het mij troost te weten dat mijn zusje in die moeilijke periode iemand naast zich had die zoveel van haar hield en die tot het einde voor haar klaarstond.
Syb, dank je wel.
Patricia, de laatste periode van jouw leven was er één die niemand van ons voor jou had gewild.
Er zit iets wrangs in dat iemand die haar roeping vond in de gezondheidszorg en zich zo heeft ingezet voor patiënten, uiteindelijk zelf patiënt werd.
De hersentumor nam steeds meer van je af en uiteindelijk ook jouw leven.
Maar ik wil niet dat die ziekte bepaalt hoe wij ons jou herinneren.
Jouw leven was zoveel meer dan die laatste periode.
Het waren 52 jaren waarin je dochter, zus, vriendin, moeder, partner, collega en muzikant was. Waarin je mensen aan het lachen maakte, voor anderen zorgde, vriendschappen sloot en iets achterliet bij heel veel mensen.
En bij Désirée en mij heb je misschien wel iets heel bijzonders achtergelaten. Want doordat jullie op de middelbare school beste vriendinnen waren, kwam Désirée in mijn leven.
Dat verbindt jou voor altijd met ons.
En voordat ik afscheid van je neem, wil ik nog iets zeggen tegen Myrthe en Sven.
Jullie hebben nu je moeder verloren. En daar zijn eigenlijk geen woorden voor…..
Myrthe en Sven, ik hoop dat jullie altijd zullen blijven beseffen hoe trots jullie moeder op jullie was en hoeveel van haar in jullie verder leeft.
Soms zul je dat herkennen in grote dingen, maar waarschijnlijk nog vaker in iets kleins. Een bepaalde uitspraak, een gebaar, een karaktertrek of een moment waarop je ineens denkt: dat heb ik van ons mam.
Koester dat.
Blijf over haar praten. Blijf haar naam noemen. Vertel de mooie verhalen, maar vooral ook de grappige. Want juist daarin blijft iemand zo dichtbij.
En weet dat jullie er niet alleen voor staan.
We zullen er voor jullie zijn. Niet omdat iemand jullie moeder ooit kan vervangen – dat kan niemand – maar omdat jullie bij Patricia horen en daarmee ook voor altijd bij ons.
In jullie gaat een deel van haar verder.
En misschien is dat wel het mooiste wat iemand kan achterlaten.
Lieve Patricia,
Jij was mijn kleine zusje en dat zul je altijd blijven.
Ik had je nog zoveel jaren gegund.
Nog zoveel tijd met Sybold.
Nog zoveel tijd om Myrthe en Sven verder te zien groeien.
Nog zoveel muziek, vriendschap en gezelligheid.
Die tijd is je niet gegeven.
Maar de tijd die we wél met je hebben gehad, kan niemand ons meer afnemen.
En wanneer we straks samen zijn, muziek maken, verhalen vertellen en lachen om iets wat jij ooit hebt uitgehaald, dan ben je er nog steeds een beetje bij.
Niet alleen in ons verdriet, maar vooral in alles wat je ons hebt nagelaten.
Lieve Patricia,
Dank je wel voor wie je was.
Dank je wel voor wat je voor ons hebt betekend.
En dank je wel dat je mijn zusje was.
Ik ga je missen.
Dag lieve Patricia.
Dag zusje.

Lieve Ties, rust zacht ✨

Hier nog wat dierbare herinneringen aan en mét jou in foto's. ❤️

Nog een foto

Wat was het fijn om jou als collega te hebben we hebben helaas niet lang samen kunnen werken, Maar mee van mijn eerste dagen dat ik op de geriatrie werkte keek jij op mijn profiel van Facebook. Toen was het ijs gebroken Brenna heeft een fjord en dat hadden jullie vroeger ook.

Daar was het een opening waarbij wij allebei lange verhalen over konden vertellen. Hoe bijzonder dat wij allebei de zelfde passie hebben voor paarden.

Hoe mooi en vol met passie hoe je de verhalen kon vertellen en hoe trots was dat je samen met Myrthe die passie deelde niks is mooier als moeder en dochter dit samen hebben kunnen beleven. Een verhaal met een grote voorbeeld voor mij.

Toen werd je ziek naar 4 maanden samen hebben gewerkt. Toen ik hoorde dat je niet meer beter werd toen wist ik het zeker.
ik ga proberen Myrthe te benaderen zodat jullie zeker nog een keer samen met een paard konden kroelen. Tot de dag van vandaag ben ik blij en trots dat jullie dit samen zo nog een keer hebben kunnen beleven. Onze Juul was jullie grote favoriet en hoe fijn vond die al jullie liefde volle knuffels.

Lieve Patricia wat ben ik ontzettend trots dat ik al jou verhalen en mooie herinneringen heb mogen horen en samen zo hebben kunnen delen.

Ik wens heel de familie heel veel sterkte.

Liefs Brenna

Lieve Patricia,

In 1994 kwam ik in de Boei te wonen met jou tegenover mij. Bleken we toch ook nog bij elkaar in de opleiding te zitten met zo wat de halve gang. Wat hebben we veel gelachen, gefeest en weekenden weg geweest. Zelfs zo erg dat we besloten hadden om met het hele cluppie er allemaal een half jaar langer over te doen.
Samen zijn we nog op vakantie geweest, met de bus naar Salou. Daarna is ons contact verwaterd en zagen we elkaar op het werk. Altijd even kletsen en hoi zeggen.
Jij die altijd vrolijk was, deed waar jij je goed bij voelde, maar passie had! Blijf dat van bovenaf ook doen!
Ik denk met een lach op mijn gezicht terug aan je! ❤️
Liefs Sandra

Foto's van slechte kwaliteit in tegenstelling tot de kwaliteit van onze Geriatrie weekendjes door de jaren heen! Patries op haar best in dergelijke settingen en bovendien altijd van de partij...

Ons laatste gesprekje in bijzijn van Richard en Sybold, eindigde je met de quote: "Beter te dik in de kist dan weer een feestje gemist". Je moest er zelf om lachen en wij lachten mee, bitterzoet...

Zo heb ik je leren kennen; altijd in voor een feestje, als laatste het licht uit doen, vol overgave het leven vieren.
En nu, tegen je gewoonte in, veel te vroeg vertrokken om ongetwijfeld aan de andere kant de slingers op te hangen... bitterzoet

Liefs Eva

Je eerste lowlands ervaring, zomaar in het diepe. Vreemde mensen, later gouden vrienden. Aan alle kanten welkom gevonden, en ook vertrouwd.
Je wilde alles meemaken, overal voor gaan, en kwam al snel tot de conclusie dat de gemaakte planning niet haalbaar was. Je moest keuzes maken, wanneer eten, wanneer rust pakken. Dat laatste was geen optie, tijdens een gat in het blokkenschema belanden we in de biertuin. Een mooi moment samen, met een speciaalbier erbij. Even rust, even niks, even samen. Daarna snel door naar elbow want je wilde vooraan staan.

Lieve Patricia,

Beide opgegroeid in ons mooie dorp maar in onze jonge jaren niet echt veel contact. Dat kwam pas vele jaren later.
Het was vooral de muziek, carnaval en Sinterklaas. We hebben vele leuke momenten gehad en zelfs een keer samen muziek gemaakt bij Kiele Kiele.
Vooral in de Sinterklaas tijd hadden we veel lol. Sven die gek was op Trapedoelie maar toen nog niet wist wie er achter Trapedoelie zat. Vele leuke en mooie foto's heb je gemaakt van de intocht maar vooral de jaarlijkse foto van Sven en Trapedoelie was speciaal. En het huisbezoek bij de familie Joosen werd mede door jou/jullie een groot feest. Ik ben nog aan het zoeken geweest naar de foto van ons allemaal op de bank maar deze helaas niet kunnen vinden.
Wel een selfie van ons tweeën van precies 11 jaar geleden.

Lieve Patricia, dank je wel voor alles. 😘

Lieve Patricia,

De eerste keer,
De laatste keer,
Een volgend fotomoment komt er helaas nooit meer......

Rust zacht Patricia

De laatste keer dat ik je zag zaten we samen in jullie tuin van het zonnetje te genieten. Gesprekken gehad over de kinderen, lekkere drankjes en over wat jij eigenlijk nog wel wilde doen, bijvoorbeeld nog lekker op vakantie. Helaas heeft dat laatste niet meer zo mogen zijn…
We missen je al een tijd heel erg op de geriatrie. Je humor, alle verhalen over alles wat je met patiënten hebt meegemaakt, je kennis, maar ook even dingen relativeren.
Voor de familie en iedereen die haar mist heel veel sterkte!

Dag lieve Ties,

Jij bent zoveel dingen voor mij!!
Vriendin, zussie, vraagbaak, maar herinner mij ook jouw
Humor, liefde, muziek, " de blik",
Ook dat je eerder op de spreekwoordelijke kast viel, we konden je makkelijk plagen en dan zat je steevast in no time op de kast 😁!!
Ook hebben we elkaar opgevangen bij moeilijke verdrietige tijden......

Heb je leren kennen in 2 Havo op het Newmancollege. We waren een drie-eenheid met Martine die je al van de basisschool kende. Wat een lol hebben we gehad....🤪
We zaten allebei bij AST in Terheijden en hadden een grote club vrienden vanuit dat koor en de Harmonie. We hebben roemruchte feesten en weekenden gehad en ook het figureren op de taptoe was geweldig!!
Samen naar Salou op vakantie, jij was bang dat ik snel een vriendje zou krijgen en jij dan het derde wiel zou zijn. Niets was minder waar want jij kreeg een vriendje en werd miss Las Vegas ( hotel).

Later werd ik buiten je weekend-en vakantie zus ook echt je zus!!
Want ik trouwde met Roland. Ik werd tante Deesje voor jouw kinderen ( Myrthe van Gio en Sven van Frank) en jij tante Ties voor de mijne. We vierden carnaval samen, ook al sinds veel langer...bij de weg 😉...en gingen later ook regelmatig met jouw en Syb een weekend weg.

Ik kan nog hele boeken schrijven....maar ga nu toch een eind aan dit bericht breien.

Luf joe toe de moen end bek!!! ❤️

Het is alweer lang geleden.
In de zomer van 1992 kreeg mijn moeder, de oma van Désirée, logees in haar appartement.
Patricia en Désirée kwamen vanuit Terheijden en Made met het openbaar vervoer naar Sint-Oedenrode. Er werd gezellig gekletst, gelachen en lekker gegeten.
Patricia en Désirée bleven in de kleine logeerkamer overnachten. De een op het eenpersoonsbed en de ander er naast op een ouderwets veldbed. Zo'n veldbed dat telkens inklap en omkiept.
Oma hoorde 's nachts de hilariteit, het gesnater en het gegiebel van de twee meiden. Van slapen was niet veel gekomen. Voor hen alle drie was het een geslaagd logeerpartijtjes. Oma had oprecht genoten van de twee vrolijke vriendinnen.

Een vrolijke, deskundige en toegewijde verpleegkundige. Dat was Patricia. Iemand met een hart voor de geriatrie en haar patiënten. En ook voor allerlei extra dingen te porren zoals de Amphia open dag in 2016 waar de foto van is. Iedereen gaat haar missen. Te jong en nog teveel voor zich. Zo oneerlijk. Heel veel sterkte voor het gezin en de rest van de familie.

Lieve Patricia

In 1998 ontmoette ik je als verpleegkundige op de geriatrie. We werden collega’s in 2009 op het secretariaat van de poli waar ik terecht kwam in een klein hecht team en leerde ik jou beter kennen. Een vrolijke vrouw je hield van gezelligheid en was vaak in voor een geintje. Ambitieus en vol met plannen en ideeën voor de poli en later na je terugkeer in 2020 naar de afdeling ook daar.
Toen ik als enige van het”oude secretariaat” nog werkzaam was bleven de fijne warme contacten met ons “oude clubje”. Feestjes, creatief bezig zijn en lunches. Eerst op verschillende locaties naderhand bij jou thuis.

Veel te jong heb je het leven los moeten laten Patricia je zult enorm gemist worden

Liefs Heleen

De eerste keer dat ik met Patricia samen moest werken kwam de vraag, waar kom je vandaan? Ik zei uit Made. Nou zei ze dan houdt het al op want de May en Traaie gaat niet samen ☺️. Gelukkig hebben we het tegendeel bewezen en hebben we hartelijk kunnen lachen, maar ook serieuse gesprekken ging je niet uit de weg. Je nuchterheid, humor en kritische blik mis ik al vanaf dat je ziek werd. Wat een groot gemis voor ons maar vooral voor je naasten.
Heel veel sterkte

Familie en vrienden van Patries, gecondoleerd met dit enorme verlies 🤍
Ik heb de afgelopen 7 jaar met veel plezier samen gewerkt met Patries en als geriatrieverpleegkundige veel van haar kunnen leren. Als er weer eens een foto of fimpje gemaakt moest worden voor instagram was Patries hier altijd wel voor te porren! Patries kon altijd met veel passie vertellen over muziek en natuurlijk Lowlands. Voor iedere editie had ze haar lijstje al klaar welke bands ze wilde zien en toen in 2022 ons lijstje bij Bring Me The Horizon overeenkwam moesten we natuurlijk even meeten 🍻.
Lieve Patries, ik hoop dat het altijd Lowlands is waar je nu ook bent. Rust zacht.

Beste familie van Patricia,
Met verdriet hebben wij kennisgenomen van het overlijden van Patricia. Namens het docententeam van Verpleegkunde van Avans Hogeschool willen wij jullie van harte condoleren met dit grote verlies.
Wij herinneren Patricia als een zeer betrokken en bevlogen praktijkopleider, die zich met veel toewijding inzette voor onze studenten. Ook tijdens onze open dagen was zij regelmatig aanwezig. Wij hebben de samenwerking met haar altijd zeer gewaardeerd.

Wij wensen jullie veel kracht, liefde en steun toe in deze moeilijke tijd.
Met oprechte deelneming,
Het docententeam Verpleegkunde
Avans Hogeschool

Nog maar 2 jaar geleden het gezellige 50 feestje.
Je zal gemist worden.

Lieve Patricia,

Wat een verdrietig nieuws, zo jong.
Wat hebben we een mooie kindertijd gehad in de Moerstraat met veel andere buurkinderen: verstoppertje, tikkertje en noem maar op.
Ook waren we 1 jaar in dezelfde weken op vakantie in Noordwijk aan zee en zaten jullie in het hotel naast ons.
Het samen spelen kon dus ook gewoon daar doorgaan.
Ervoor gekozen om die foto te delen omdat ik daar ook warme herinneringen aan heb ipv alleen thuis.

Lieve familie, ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe met het verlies van een super lief persoon.

Dikke knuffel van Melissa

Het moet ergens rond 1988 zijn geweest dat je als "bakviske" bij je broer kwam zitten op het terras van café de Harmonie. Bijna 17 jaar hoor! Maar het klikte direct en humor trok ons door onze jonge jaren heen. Gewekt worden met ijsblokjes met carnaval en meer van dat soort ongein, was aan jou zeker besteed😉.

Je ging met de muziek mee, samen met Dees en later werd er zelfs een al-sax om de nek gehangen. Na de gebruikelijke opstartproblemen (wat staat daar nou?) en de even zovele opmerkingen naar elkaar toe waarbij jouw kasten altijd wat lager waren dan de mijne om op gejaagd te worden hebben we heel wat mooie momenten meegemaakt. Shane McGowan zou jouw intro van Fiësta nimmer overtroffen hebben.

Een feestkant, maar ook een serieuze kant heb ik van je mogen zien. We wisten van elkaar wat we aan elkaar hadden. En dat zal ik gaan missen, maar wie niet...

Patricia dankjewel voor alles.

Ik heb Patricia in 2018 leren kennen toen ik op poli geriatrie kwam werken als secretaresse en we collega's werden.
Haar persoonlijkheid was fijn om om je heen te hebben. Het voelde vertrouwd, ze was gezellig en met Patricia kon je lachen. 
Ze was een geweldige geriatrisch verpleegkundige met een groot hart voor oudere mensen.
Vol trots vertelde ze vaak over Sven en Myrthe, hoe fijn ze het had met Syb en over de gezellige uitjes samen met haar moeder, broer en zijn gezin.
Ik zal me Patricia blijven herinneren als een lieve warme vrouw die het zonnetje met zich meebracht als ze ergens binnen stapte.

Lieve Patricia, rust zacht.

Patricia, wij hebben je leren kennen als een gedreven muzikant die altijd haar partij geweldig speelde bij Kielekiele.
Je aanwezigheid zullen ze bij deze kapel zeer zeker gaan missen.
Je hebt helaas te vroeg afscheid moeten nemen van het leven, waardoor je veel mensen verdrietig achterlaat. Dank je wel voor wie je was.

`Wij hebben zo veel mooie herinneringen aan Patricia, maar één herinering is voor ons wel de mooiste. Ze is fotograaf geweest op onze bruiloft. En het zijn werkelijk schitterende foto's geworden van een mooie dag. Het album wat wij hiervan hebben is nu een herinnering aan een mooie dag en een herinnering aan een heel mooi mens.

Lieve, lieve Patries,

We hebben veel bijzondere momenten meegemaakt. Soms vervelend, maar echt heel erg vaak heel erg fijn. Die herinneringen draag ik mijn leven met me mee en daar ben ik ongelooflijk trots op.
Ik heb je leren kennen als een "Trubbeltrut". Met carnaval was je in al je enthousiasme en spontaniteit samen met Desiree met iedereen aan het dansen. Ook met mijn broer. Mijn schoonzusje was niet bekend met carnaval en vond dat nogal vreemd dat dat zomaar kan, ook met getrouwde mannen. Ze vond jullie maar "Trubbeltrutten". Natuurlijk is alles uitgelegd maar de term is gebleven. Later bleken we ook nog familie. En dansen en feesten kon je wel. Je was onuitputtelijk.
Later, in de kapel, was je vaak de drijfkracht achter het feest en lol maken. Niets was je te dol en voor feest werd tijd gemaakt. Eten, drinken en muziek maken hoorde daar natuurlijk bij.
Ook heb ik je als betrokken en verzorgend gekend en je beroep als verpleegkundige/medisch secretaresse stond je dan ook goed.
Als ik aan je denk, verschijnt er altijd wel een lach op mijn gezicht en denk ik aan het lied Fiësta van Rowwen Hèze ( dat is voor altijd voor mij aan jou verbonden, met name het intro dat jij op je sax als geen ander speelde) en aan "uit mijn bol" van André Hazes, dat lied is je op het lijf geschreven.

Lieve Patries,
Bijna 10 jaar waren we collega’s op het secretariaat van de geriatrie. Samen met Els, Arna, Desiree en Heleen werden we de meisjes van de geriatrie.
Wat hebben wij gelachen, soms zo hard dat de dokter ons in het trapgat al hoorde schateren. Als er een feestje was waren wij van de partij. Mijn allermooiste herinnering was het feest waarin wij onze aios Henk over wisten te halen voor een feest en hem omtoverden van gewone dokter tot mega pooier, op pad met zijn dames!!
De afgelopen jaren zochten we met de dames elkaar regelmatig op om te lunchen. Jouw ziekte zorgde dat wij elkaar steeds vaker zagen omdat jij er zo van genoot om samen te lunchen.
Ik ga je humor en creativiteit in je vakantieverhalen missen en hoop dat jij daarboven nog af en toe een lekker feestje bouwt.
Rust zacht Patries ♥️

Lieve Patries,

Ik mis je humor
je lach
je enthousiasme en inzet
voor de Geriatrie
de gesprekken over
- lekkere drankjes
(Limoncello/Whisky)
- lekker eten
( gerookte zalm van de
green egg)
- de vakanties
- de uitjes
- het leven

Ik mis jou❤️

Lfs Patty

Voor ons blijft je altijd een prachtige herinnering. Het was immers op 1 september 1990, jouw verjaardag, dat bij ons de vonk oversloeg en dat is alweer 36 jaar geleden. Elk jaar zullen we op die dag even aan je denken en je herdenken.

Ik ken Patricia in eerste instantie vanuit de geriatrie. Zij runde het secretariaat in haar eentje en daar kwam ik toen bij. Wij hadden 25 jaar leeftijdsverschil maar dat werd zo niet gevoeld alhoewel Patricia mij wel haar bonusmoeder noemde. Dit was te danken aan de gepelde mandarijntjes en geschilde appeltjes want ze moest van mij vitamines eten. Wij zijn samen gegroeid naar een secretariaat samen met meerdere geriaters, arts assistenten en niet te vergeten Daniella, Arna, Desiree en Heleen. Wij waren een hecht team en nadat er collega’s stopten met werken of met pensioen gingen, bleven we elkaar regelmatig ontmoeten. Door haar ziekzijn is dat geïntensiveerd dmv lunches en bezoekjes op het Gors. Helaas werd dit verstoord en zijn we hier erg verdrietig over. We gaan haar vreselijk missen maar houden zeker fijne herinneringen aan Patricia over.

Lieve Patricia,
Als ik dit lied hoor, moet ik altijd aan jou denken.
Jullie zongen dit vroeger samen.
Rust zacht 🩷

Hallo Patricia, wir hatten das Glück dich schon vor 34 Jahren kennen gelernt zu haben. Wir haben dich als fröhliches Mädchen und auch als lebensfrohe Frau erlebt dafür sind wir dankbar, auch als solche wirst du uns in Erinnerung bleiben. Für die lange Freundschaft aus der auch Familie wurde sind wir sehr dankbar.
Rainer und Heidrun

Ik heb 2 hele leuke en gezellige edities van Lowlands met je mogen beleven. Jij en Syb hebben me toen voor het eerst het festival terrein opgenomen terwijl ik jullie net 10 minuten kende en dat was gelijk voor mij het gevoel : ja die mensen mag ik wel. Mooie optreden gezien en nog het een en ander geleerd van niet elektonische muziek , want dat vond je maar niets. Ik heb als muziek bionic bycicle club toegevoegd omdat ik dat een geweldig en gezellig optreden vond met jou. Het ga je goed , lieve Patries

Kusjes en knuffels

3 generaties

Soms liep ik foto albums tegen het lijf en dan vind ik het heerlijk om erin te neuzen.

Een diploma voor mij en een diploma voor jou.

Met kerst maakte jij altijd de gekste kerstkaarten met mij en Sven.

Ik vond het zo leuk dat we een gedeelde liefde hadden voor paarden. Ontelbare herinneringen. Samen met onze lieve Maartje, waar je nu weer dikke knuffels aan kan geven. Geef haar een dikke kus en knuffel van mij mam.

Sister in crime, zo noemde je me. En dan wist ik: er komt een grap, ik ben weer de pineut, er is ergens iets uit de hand gelopen of zoiets. Maar dat ik na deze aankondiging pijn in mijn kaken had van het lachen was zeker.
Vaak ging het over carnaval of appeltaart. We hebben jaren grappen gemaakt over appeltaart, niet alleen zelf getrakteerd trouwens maar ook losgepeuterd bij collegas die hoopten dat we er dan over ophielden (tuurlijk niet).
Ook over carnaval hadden we veel lol, voorpret, strijden met niet-carnavallende collegas over de enorme diepgang met carnaval.
Rare Facebook en WhatsApp berichtjes.
We deelden ook de liefde voor paarden. Jij had met Myrthe jullie Maartje. Er werden verhalen en tips voor mooie routes gedeeld en zorgen. Want een paard hebben is ook het hebben van zorgen.

Terug naar het feest der feesten. Ik herinner me een dienst waarbij een patiënt nogal geagiteerd was. Afwerend en slecht te benaderen. Deze man was een carnavalsvierder. Nou, die had een goede aan ons, zingend en swingend gaven we alle benodigde zorg. Aan het eind van onze onze dienst kwam de voedings-assistente vragen wat we hadden gedaan??? Hij had een fust bier besteld...

Tot slot wilde ik een foto zoeken. Ik ging door mijn tijdlijn. Ik zag een vrij vroeg carnavals-berichtje. Ik lag met een longontsteking in het ziekenhuis. Ik moest zo lachen. De volgende dag kreeg ik een berichtje dat ik wel mijn prioriteiten in orde moest hebben en of ik wel wist dat het nog maar .... dagen was.

Je was een fijn mens, creatief, mooie foto's, vol liefde voor je gezin, top zuster, sister in crime en met een giga carnavalhart.
Daarom beloof ik voortaan elke carnaval op je te proosten.

Patricia, ik heb je leren kennen op lowlands, je kwam als de nieuwe vriendin van Syb. Je paste meteen in de groep. We hebben met elkaar gelachen, gehangen en vooral veel plezier gehad. Mooi hoe jij altijd naar voren ging voor de beste foto's van de band te maken. Hoe bevlogen je was met de muziek en hoe jij een nieuwe traditie heb gemaakt met de schobbeler. Deze traditie houden we vast en ieder jaar op lowlands zullen we ons glas op jou heffen. Patricia, dank dat ik je heb mogen leren kennen, ik zal je niet vergeten.

Lieve Patries, mijn lieve buuf in de zusterflat. Wat hebben we een lol gehad daar, gefeest, gezongen en gedanst. Jij zong altijd “You needed me” Ik ben je nooit vergeten en ik zal je nooit vergeten. Als ik aan je denk verschijnt er altijd een glimlach op mijn gezicht. ❤️u Topper!

Ik wens iedereen heel veel sterkte!

Veel te vroeg ben je er niet meer…

Mijn eerste leidinggevende baan en dan kreeg ik jou als medewerker. Een tikkeltje recalcitrant, regelmatig te laat en zeker niet iemand die zich zomaar in een hokje liet plaatsen. 😉 Maar juist jij hebt mij in die eerste periode veel geleerd. Om ruimer te kijken, niet alles zwart-wit te zien en vooral te blijven kijken naar de mens achter het gedrag.

Ik ben dankbaar voor de eerlijke gesprekken die we hebben gehad. Gesprekken die mij niet alleen in mijn rol als leidinggevende hebben laten groeien, maar ook als mens.

Kort na de eerste coronagolf hadden we zo’n mooi en eerlijk gesprek over jouw passie: weer écht als verpleegkundige aan de slag gaan. Met de nodige spanning en onzekerheid, zeker door je fysieke beperkingen, maar ook met een enorme drive. Wat ben ik blij dat we samen de sprong hebben durven maken. Dat jij jouw laatste jaren weer kon doen waar je hart lag: werken als geriatrisch verpleegkundige, met hart en ziel.

Wat had ik je graag nog veel meer mooie jaren gegund.

Dankjewel voor wie je was, voor wat je mij hebt geleerd en voor de bijzondere gesprekken die ik met je heb mogen voeren. Je laat mooie herinneringen achter.

Heel veel sterkte voor Myrthe, Sven en Syb, maar ook voor de rest van de familie en iedereen die haar liefhad. ❤️

Lieve Patricia, met jou op de afdeling geriatrie was het altijd feest. Altijd in voor een praatje, de mooiste verhalen over patienten. En we konden ook altijd leuke gesprekken hebben over onze gezamenlijke liefde, festivals en concerten. Je laatste Lowlands dronken we nog gezellig een biertje bij Inhaler. Daarna begon de ellende, een prachtige collega zijn we kwijt, ik ga je missen. Mijn eerstvolgende biertje op Lowlands, proost ik op jou!

Veel lol met haar gehad. Dat zie je wel op die ene foto. ❤️
We gaan je missen.
Heel veel sterkte allemaal. 💔

Allerliefste Patricia,

Wat verdrietig, wat gemeen en wat oneerlijk..
Wat is het moeilijk om te beseffen dat jij er niet meer bent. Veel te jong, veel te vroeg…

Tijdens mijn opleiding was jij zoveel meer dan alleen een collega. Je was mijn voorbeeld, iemand naar wie ik opkeek, maar vooral ook mijn steun en toeverlaat. Op momenten dat ik twijfelde aan mezelf, wist jij me altijd het vertrouwen te geven om door te gaan. Je had altijd een luisterend oor, een warm hart en wist precies de juiste woorden te vinden.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik jou heb mogen leren kennen en dat jij een deel van mijn opleiding en mijn ontwikkeling als verpleegkundige bent geweest. Een stukje van wie ik nu ben, draag ik mede dankzij jou met me mee.

Het doet pijn om te weten dat we je nooit meer zullen zien, horen, samen kunnen lachen en samen iets te veel biertjes te drinken... Maar ik hoop dat je weet hoeveel je voor anderen hebt betekend en hoeveel mooie herinneringen je achterlaat.

Dankjewel voor alles, lieve Patricia.
Je was, bent en blijft voor mij een bijzonder mens en een groot voorbeeld. ❤️

Rust zacht lieve patricia, ik denk enorm veel aan jou en je familie. 🕊️

Patricia zat bij mijn dochter Manon bij meneer Rien in de zesde klas.

Waarom?
Waarom mama
Waarom ziek
Waarom jij

Mama iemand waar ik niet zonder kan.

Liefde van jouw krijg ik niet genoeg van.

Adem in adem uit van jouw komt er altijd een glimlach uit.

Boos of verdriet jouw vergeet ik niet.

Slaap en doe je toe waar moet ik zonder jouw naartoe.

Je wilt niet weten hoeveel dit met mij doet.

Maar je weet dat je nu gaat dromen moet.

Liefs sven voor mama

Toen sven nog op de pigalle woonde mocht ik altijd binnen komen en zelfs nadat ze verhuisd waren naat hoeven mocht ik nog altijd komen

Hoi Patricia.
Je heb je niet aan he belofte gehouden dat ik ooit op de geriatrie mocht liggen en dat jij dan mijn nachtzuster zou zijn. We moeten dat dan maar uitstellen tot ook ik aan de andere kant kom. Ik hoop dat waar je nu bent er ook koek is ( zij snapt wat ik bedoel).
Nachtzuster, wat moeten we zonder jou beginnen. Nachtzuster, doe iets aan onze pijn.

Goedemiddag

Ik ben sinds november 2024 werkzaam op de Geriatrie van het Amphia ziekenhuis. Ik heb in heb in de afgelopen jaren af en toe samen gewerkt met jou op de afdeling. Hellaas kort na mijn start in november ben je ziek geworden en al snel niet meer in staat om je werk uit te voeren. Ik heb je niet goed leren kennen maar weet wel dat je voor je werk als verpleegkundige stond. Je bent een echte strijder. Hellaas heeft de ziekte het gewonnen. Ik wil jou man en kinderen veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.
Patricia rust zacht.❤️

Belinda

Tja waar denk je aan als je aan Patricia denkt...dat is natuurlijk haar sax....met 3D mondstuk.
We waren bij Aopnormaol altijd blij als ze mee kwam spelen om ons te ondersteunen. Ze kon dan ook altijd heel subtiel tegen mij zeggen dat mn sax niet stemde......van haar kon ik het hebben.....;)
Samen met Han hebben we nog een keer meegedaan aan de sax masterclass op het ponton bij de Spinola in Breda. Na een middag in de felle zon waren we aan het eind helemaal gaar.
" de hemel is een engel rijker en helder straalt een nieuwe ster"

Liefste Patries….

Ik ga je missen. Wat had je een kracht om door te gaan en te snoepen van het leven.

Bedankt voor de gezelligheid, foto reportages en vriendschap. Onverwachts was je nog op m’n verjaardag, waar we onze laatste foto samen hebben gemaakt.…

🫶🏽

Lekker samen zonnen

Ik mis je nu al

'De meisjes van geriatrie"
Zijn niet meer compleet.
Rust zacht, lieve Patricia
We zullen je blijven missen

Lieve Patricia,
Vanaf moment 1 toen ik kwam werken op de poli Geriatrie was er een klik. We hebben zoveel lol gemaakt. Allebei waren we van de grapjes uit halen. Het leukste grapje was die met de po spoeler. Deze was stuk en wij hadden samen iedereen (de geriaters en Tessa onze teamleider) wijs gemaakt dat we de po’s die gebruikt waren wel onder in de vaatwasser konden spoelen. Wel als iedereen zijn kopje maar bovenin zou zetten. Iedereen trapte er in. Maar vooral onze team leidster! Infectie preventie kregen we op ons dak gestuurd. Wat hadden we een plezier toen we konden zeggen. Got you,…..
Ook was het erg leuk toen je Syb leerde kennen en jullie al snel samen gingen wonen. Je flat kwam vrij en toen ik je flat kwam bewonderen toen je er net in zat had ik gezegd dat het wel iets voor mijn dochter zou zijn. Niet wetende dat dit al snel realiteit zou zijn. Ze heeft er dankzij jou vele leuke jaren mogen wonen.
Ik zal je ontzettend missen als fijne collega die je was. Het geinen en lol maken samen. 😘💫

Hi Buufke, hi Sereentje, hoe is t nou? Euh Patries, t gaat wel en met jou dan? Nou best. Dat is wat je laatst tegen me zei. En dat was goed, zoals altijd. Er was een tijd dat we haast dagelijks buiten, naast elkaar in de zon zaten. Kopje thee erbij, gewoon ditjes en datjes. Kindjes met elkaar. Het was zo vanzelfsprekend gewoon. Maar gewoon was jij niet. Je was een warm mens, voor mij een heel bijzonder mens! Ik laat mijn herinneringen met jou niet los. Liefs

Patricia, Patries, Tiesje...wat heb je gestreden om zolang mogelijk bij je dierbaren te blijven. Maar we wisten altijd al dat je moedig was. Èn lief, en zorgzaam, tikje eigenwijs 😉, in voor een geintje... Ik heb teveel mooie herinneringen aan (en mét) jou om er 1 uit te pikken.
Kiele Kiele + carnaval staat daarin centraal. Onze tijd in het bestuur was super. En onze reis naar Londen, de optocht pffff.... Ik ga je enorm missen! Nou vooruit: 1 herinnering die me dierbaar is hangt aan de muur te shinen hier. De fotoshoot die je hebt gedaan met ons tijdens de 25-jarige bruiloft van ons. ❤️ Love you, now and forever ✨

Als ik aan Patricia denk komen de volgende dingen naar boven. Patricia kon haar werk met 2 vingers in haar neus, was heel creatief, maakte mooie foto’s, mooie reisverslagen en had de open dag voor geriatrie zo geregeld. Ook heeft ook een leercentrum voor de afdeling opgezet en ging naar andere ziekenhuizen als er nieuwe computerprogramma’s geïmplementeerd werden. We hebben serieus gewerkt maar ook ontzettend veel gelachen. Ook heeft ze me eens toevertrouwd dat ze graag in de evenementenbranche zou hebben gewerkt.
Daar zou ze ook een kei in zijn geweest dat weet ik zeker. Ik zal Patricia als mens met al haar talenten en humor erg missen! Liefs Arna en veel sterkte voor Sybold kinderen en familie.